Vorige week vond er voor de tweede keer een incident plaats bij een voetbalwedstrijd van Beuningse Boys. Voetballers, supporters en zelfs een grensrechter waren erbij betrokken. Wat mij betreft geldt hier hard en lang straffen, terwijl ik daar normaal niet zo van ben. Als het op amateurniveau al zo uit de hand loopt is het toch wel heel erg droef.
En op dat moment moest ik meteen aan mijn vader denken. Ook hij floot lang geleden wedstrijden en ook voor de Beuningse Boys. Bij ons thuis is een bekend verhaal wat hij ooit eens deed toen 2 spelers van een wat lager elftal het wel erg met elkaar aan de stok kregen. Hij werd enorm boos maar weigerde een gele of rode kaart te geven. Hij legde het spel stil en zei dat ze er eerst maar met elkaar uit moesten komen voordat hij verder ging. Hij stuurde ze naar de kleedkamer en toen waren de problemen zo opgelost.
Vanuit nieuws oogpunt moest ik er dus deze week aandacht aan besteden en ik betrapte mezelf erop dat ik hem even had willen bellen en zijn mening had willen vragen. Zijn duiding zou vast wat toegevoegd hebben. En het duurde gelukkig niet lang maar even was ik verschrikkelijk verdrietig.
Volgende week vertrek ik naar Turkije, dat is geen nieuws. Dat doe ik een paar keer per jaar. Wel nieuw; voor het eerst ga ik vliegen op Gazi-Pasa. Dat zegt weinig mensen wat want het is een redelijk nieuw, klein vliegveld vlakbij Alanya. Maar nog mooier is dat het bijna om de hoek is van waar mijn huis in Turkije is. Mijn moeder had het daar al jaren over. Wanneer zou het vliegveld opengaan en hoe prettig zou ze dan reizen. Ik zou haar zo graag meenemen, al was het maar één keertje en samen blij zijn dat het lange reizen van Antalya naar Alanya voorbij is. Maarja dat kan dus niet en als ik dat bedenk word ik verschrikkelijk verdrietig, hoewel het maar heel even is.
Afgelopen week kwam de vader van een stagiar door omstandigheden even langs voor zijn zoon. Hij was belangstellend en vroeg uiteraard of zijn zoon het goed deed en of ik tevreden was. Hij ging weer weg en ineens realiseerde ik me dat mijn vader nooit meer langs komt bij de omroep. Daar vroeg hij vaak al grappend of mensen het nog een beetje met me uit konden houden, want hij kende zijn zoon nogal goed. En ik was even ontzettend verschrikkelijk verdrietig.
Vorige week kreeg onze omroep na alle problemen van de afgelopen maanden onverwacht erg goed nieuws. Ik was zo opgelucht en blij, alle omroepzorgen vielen heel even van me af. Ik belde met bestuursleden en anderen die dichtbij staan maar ik dacht ook steeds; had ik Pa of Ma maar kunnen bellen. Ik zou zo graag dat ze weten dat het weer wat beter gaat. En ondanks de vreugde was ik even verschrikkelijk verdrietig.
En dan de verjaardag van mijn neef Luuk. Hij werd vier en praat nu al echt honderduit, net als Bram die echt de droog-komische trekken van zijn vader krijgt. Het was voor het eerst dat ik er minder moeite mee had dat pa en ma het niet meer kunnen meemaken, maar toch……
Het is echt waar; verdriet wordt minder, het slijt zelfs, je denkt er minder aan maar gaat nooit helemaal weg. Soms ben je, ondanks vele vreugevolle dingen, gewoon even verschrikkelijk verdrietig.
