Met een mening over (bijna) alles…

Ik ben een fan van de gemeente waar ik woon; Beuningen. Ik woon er al zo goed als heel mijn leven en ben er trots op dat ik programmaleider mag zijn van een lokale omroep voor die gemeente.

Dat wil niet zeggen dat ik journalistiek kritiekloos ben als het gaat om deze gemeenschap, maar ik probeer geen ‘ketelmuziek’ te maken of nieuws op te kloppen.

Zoals wel bekend is verwijt ik dat De Gelderlander met regelmaat en ook nu weer. Ik word er boos van, want het is de gemeente waar ik leef en waar ik trots op ben. De waarheid moet gezegd maar De Telegraaf-riool-technieken mogen buiten de deur blijven wat mij betreft.

Afgelopen weekend vond er een feest plaats bij de Beuningse Boys. Na afloop vond er op het parkeerterrein, dus buiten het gebouw, een vechtpartij en daarna zelfs vernielingen plaats.

De politie schrijft op de website  “In de nacht van zaterdag op zondag kreeg de politie een melding van een vechtpartij op een parkeerterrein bij de sportvelden langs de Schoenaker”.  

 De Gelderlander schrijft vervolgens  “een feest bij één van de sportaccomodaties is gisteravond geëindigd in vechtpartijen en vernielingen” . Daarmee de suggestie wekkend dat er aan het einde van het feest op die locatie van alles gebeurde. Het gebeurde na het feest, buiten de poorten van Beuningse Boys op een parkeerterrein en daar kan geen enkele sportclub verantwoordelijk voor worden gehoudenn of iets aan doen. Het zegt meer over de opvoeding van de types die dat doen dan over het feestje wat ze bezocht hebben.

Maar waarom brengt de Gelderlander het toch weer zo sensationeel en moet de voetbalclub hier zo in betrokken worden? Wat is nou de dieper liggende reden om dit zo te doen. Het antwoord is terug te vinden in de krant van vandaag. Daarin een uitgebreider stuk waarin de voorzitter van de Beuningse Boys alle moeite moet doen om het beeld van een dag eerder recht te zetten. Daarbij een kop die nergens op slaat. “De vernielingen waren niet op ons terrein”. Nee logisch; een tankstation behoort over het algemeen niet tot de inboedel van een sportclub en daar vonden de vernielingen wel plaats. Maar zo heeft de verslaggever wel weer een stukje gevuld in de krant.

Want het is gewoon “lekker” en “vet” om een sportclub hierin te betrekken, dat leest lekkerder dan een stel dronken gasten die na welk willekeurig feest in de openbare ruimte de boel verbouwen.

Wij hebben de sportclubs niet benaderd voor een reactie, net zoals we niet na elk vergelijkbaar incident in een café of disco de eigenaar daarvan ter verantwoording roepen.

Hoe zou het toch komen dat de abonnementenverkoop van De Gelderlander steeds verder daalt?

Komende week wordt de oudste zoon van mijn broer zeven jaar, oftewel mijn neefje Bram is dan jarig. Ik weet nog hoe mijn broer de eerste keer kwam vertellen dat “ze zwanger waren”.  Mijn moeder wilde eigenlijk niet ‘oma’ worden maar natuurlijk vond ze het geweldig en mijn vader was in alle staten van geluk. Dat bleef bij mijn vader dan nog wel binnen de perken wat betreft zijn reactie maar voor zijn doen was het al extreem.

Ik heb het op mijn blog al weleens eerder verteld maar gedurende de hele zwangerschap van Anne-marie bleef zij nuchter en kalm maar mijn vader was doodsbenauwd. Nu is dat niet zo heel wonderlijk. De zwangerschap van mijn moeder zowel bij mijn broer Martijn als bij mij  was verre van gemakkelijk, dus mijn vader had een slecht voorbeeld gehad.  Mijn broer kwam op “koninklijke wijze” en bij mij bleef mijn moeder bijna voor dood in het ziekenhuisbed door een zwangerschapsvergiftiging en allerlei complicaties.

Dus toen bleek dat Anne-marie op een ochtend zomaar zonder al te veel toestanden bevallen was van Bram kon mijn vader er met zijn verstand niet bij. Ik zie nog hoe hij door een zuster werd binnengebracht want de man was letterlijk en figuurlijk de weg in het ziekenhuis kwijtgeraakt. Als het aantal cadeautjes wat hij sindsdien bij Bram en later Luuk achterliet iets zegt over de liefde voor zijn kleinkinderen dan was die in ieder geval overweldigend.

En ik? Ik denk altijd als mijn broer op onverwachte momenten belt of een berichtje stuurt dat er minstens iets ernstigs is met die twee neefjes van me. En dat gevoel is sinds het overlijden van pa en ma sterker geworden. Ik moet er niet aan denken dat er nog meer toestanden in de familie komen, voorlopig vind ik het wel even genoeg zo.

Nu Bram en Luuk ouder worden is het voor een oom die geen luiers kan verschonen steeds leuker aan het worden. Toch loop ik de deur bij mijn broer niet plat. Dat hoeft ook niet maar iets vaker zou ik best mogen langskomen, dat weet ik ook wel. Maar mijn verslaving aan de omroep en toch de angst dat ik mensen lastig val of dat ik me (bekende eigenschap) ergens mee bemoei zorgt dat ik mezelf een beetje op afstand hou.

En ik hoef me ook nergens mee te bemoeien want met wat humor van mijn broer en een geregeld strenge blik van zijn vrouw komt het vast helemaal goed met die twee kleine mannen. Als ze lastig en druk zijn dan zijn het de “Huisman genen” en als ze lief en zoet zijn dan komt het van de andere kant en ik vrees dat het nog waar is ook.

Goed voornemen is om mjn neefjes in 2012 vaker te zien, dat begint met het verjaardagsfeestje aanstaande zaterdag al goed. Ik kan maar heel even komen want ik zit bijna de hele dag voor de omroep in vergadering…. Ach op die leeftijd gaat het gelukkig nog vooral om het formaat van het cadeau…..

Ik zal er voor het eerst in mijn leven niet bij zijn tijdens de carnaval. Dat is een beslissing die me niet gemakkelijk gevallen is. Ik hou van carnaval, ik ben ermee opgevoed en ik weet niet beter dan dat ik de carnavalsdagen in Knotsenburg doorbreng en zo hoort het ook.

Maar ik zie er dit jaar tegenop, teveel tegenop. Vorig jaar was mijn vader tijdens de carnaval er ook niet bij maar had ik nog het gevoel een taak te hebben door een paar keer per dag mijn vader te bellen en hem op de hoogte te stellen van hoe het in de stad ging. En hij vond dat ook fijn.

Nu zou ik carnaval moeten vieren en hem nergens tegen kunnen komen zoals altijd wel het geval was. Ik zou willen spreken met hem over hoe de prins het doet, hoe het hofbal gegaan is, hoe de optocht was en hoe het ging met de dweilmiddag van De Krupers. Dat kan allemaal niet meer en ik ga even een jaartje nemen om daar aan te wennen.

Het is natuurlijk vluchten maar ik ga over exact vijf weken gewoon een dag of 10 naar Turkije, want als ik thuis blijf ga ik toch carnavallen. Volgend jaar ben ik er gewoon weer bij, maar nu kies ik maar even voor mezelf en niet voor het fantastische Knotsenburgse carnaval.

Daarbij werd ik overgehaald door een nogal enthousiaste Limburgse dame en haar puberende zoon die ook naar ‘ons’ appartementencomplex in Turkije gaan en uiteraard vinden dat ik hun vakantieplezier ernstig verhoog. Dat is natuurlijk ook zo, ook zonder carnaval ga ik met plezier voorop in het feestgedruis.

Als het weer in Turkije een beetje opknapt kunnen we misschien wel een polonaise lopen in de zon, cocktailtje erbij en zingen doen we zelf wel. De kater de volgende dag is hetzelfde maar in de zon is die toch net beter uit te houden. Is het al 17 februari?